Sevgi nedir?… Sevgi emektir… Hadi ordan… Sevgi bildiğin karşılıktır, emek derken de bu kastediliyordur… Eeee pışpışlamadan koca bebekler uyumuyordur…Aman Allah korusun(!) bu karşılıklı pışpışlamalar bitiverince, önce sevgililer birbirini uyutmaya ( yeni özne arayışlarına), sonra da yolları ayırmaya karar veriyorlardır…
Yazııık… onca paragrafa (emeğe) ne olmuştur? Ya nokta konulmuştur, ya da anıların hatrına virgülle ek cümlelere ortam hazırlanmıştır. Sizce virgülden sonra bir şey değişir mi, esas görevinin bir önceki cümleyi değiştirmeden uzantı oluşturduğu düşünülürse? Yani aynı tas aynı hamam hikayesi… Değişim malesef yok.Yazık ki bütün virgüllere rağmen cümleyi bitiren elbette bir nokta var.
Ha cümlelerin yine de bitmeyebilir. Hataları affettiysen, sil baştan başlayacak kadar kocaman yüreğe sahpsen, helal olsun sana… Koyarsın noktanı, çekersin bir ‘eyvallah’ geçmişe ve başlarsın yeni cümlene paşalar gibi, öznen sabit yerinde… Çünkü sen aynı paragrafa çoğul özne olma sözünü bi kere vermişsindir, aynı özneyle daha nice paragraflara, sayfalarını hazırlamışsındır… Her yeni paragrafında öznelerin aynı, fiillerin farklıdır. İşte o zaman hayat makalen renklenir, okuyucuların (imrenenler) artar ve noktalara inat cümlen uzar gider.
Benim noktalarım ise yerini üç noktaya bırakmıştır… Sonu gelmez yani cümlelerimin; yoruma açıktır, kestirip atamam… Hep bir şans payı bırakmışımdır, ya hataların telafisi için, yada sevinçlerin bitmemesi için… Virgüller ise kurtarıcımdır: seviçleri tekrar tekrar yaşayım diye; hataları ise tekrar tekrar hatırlayıp, ders alayım diye…
Aslında yazarlık zor, en iyisi tüm noktalama işaretlerini yazının en altına sıralayıp, hepsinin kendi yerini bulmasına izin vermek… Tabi herkes görevini biliyorsa…
