Öyle anlar vardır ki hayatımızda hiç o kadar üretken olmamışızdır… çalışırız çalışırız yorulmayız… taki hedefe ulaşana dek… hedeften sonraki boşluk anını ise depresyon haline giriş bileti olarak düşünebiliriz… işte o yoğunluğu çekerken hayıflanmamız boşuna, bunlar mutlu anlarımız aslında … keşke hep yoğun olabilsek… keşke hep uğraşacak meşguliyetlerimiz olabilse….
